این ماده میگوید کسی که در دادگاه شهادت میدهد، باید در همان لحظهٔ شهادت دادن، نُه شرط را داشته باشد: بالغ باشد؛ عقل داشته باشد؛ ایمان داشته باشد؛ عادل باشد؛ از نسل حلالزاده باشد (طهارت مولد)؛ در موضوع پرونده نفع شخصی نداشته باشد؛ با طرفهای پرونده یا یکی از آنها دشمنی نداشته باشد؛ گدایی نکند؛ و ولگرد نباشد.
تبصرهٔ ۱ میگوید این که این شرطها وجود دارد یا نه، کار قاضی است که آن را بررسی و احراز کند. تبصرهٔ ۲ دربارهٔ شرط نداشتن دشمنی است و میگوید اگر شاهد با کسی دشمنی دارد ولی شهادتش به نفع همان شخص باشد، شهادتش قبول میشود.
نکته: این ماده فقط شرطهای شاهد را بیان میکند و دربارهٔ اینکه چه شهادتی در چه پروندهای اثباتکننده است، حکمی نمیدهد.