این ماده درباره شاهدی است که شرایط لازم برای «شهادت شرعی» را ندارد. طبق متن، در این حالت اظهارات او شنیده میشود؛ یعنی صرف نداشتن شرایط شهادت شرعی باعث نمیشود دادگاه حرف او را نشنود.
تشخیص اینکه اظهارات این شاهد چقدر ارزش و تأثیر دارد، در «علم قاضی» و در حدود «اماره قضائی» با دادگاه است. متن این ماده جزئیات بیشتری درباره شرایط شهادت شرعی، علم قاضی یا اماره قضائی توضیح نمیدهد و فقط همین ارجاع را بیان کرده است.