این ماده میخواهد روشن کند که «شهادت شرعی» یعنی چه. بر اساس این متن، شهادت شرعی شهادتی است که شرع (قانون دینی) آن را معتبر و قابل استناد دانسته است.
نکتهٔ مهم این ماده این است که برای شرعی بودن شهادت، لازم نیست شهادت حتماً برای شنونده یا قاضی یقین و علم قطعی ایجاد کند. به عبارت ساده، شهادت شرعی دو حالت دارد: یا برای قاضی علم میآورد، یا نمیآورد؛ در هر دو حالت، اگر شرع آن را معتبر بداند، «شهادت شرعی» به حساب میآید.