این ماده میگوید کسی که میخواهد در امور کیفری اقرار کند (یعنی به زیان خودش چیزی را بپذیرد)، این اقرار باید به یکی از این شکلها باشد: با گفتن (لفظ)، یا با نوشتن. اگر گفتن یا نوشتن ممکن نباشد، میتواند با انجام یک کار یا اشاره هم اقرار کند.
در هر حالتی که اقرار انجام میشود، باید روشن و بیابهام باشد؛ یعنی شنونده یا خواننده شک نکند که منظور چه بوده است. این ماده دربارهٔ شرایط شکلی اقرار است و به جزئیات دیگر اقرار (مثل اینکه چه کسی میتواند اقرار کند یا اثر آن چیست) در همین متن پرداخته نشده است.