ماده ۱۶۶ فصل دوم قانون مجازات اسلامی

متن بازبینی‌نشده

سلب مسئولیت: تیم حقوقی لویادسک قوانین و مصوبات را به‌طور مداوم بررسی و در صورت تغییر به‌روزرسانی می‌کند؛ با این حال، اگر قصد استناد به قانونی را دارید، پیش از آن متن آن را از طریق مراجع رسمی کشور بررسی کنید.

اقرار باید با لفظ یا نوشتن باشد و در صورت تعذر، با فعل از قبیل اشاره نیز واقع می‌شود و در هر صورت باید روشن و بدون ابهام باشد.

توضیح این ماده به زبان عامیانه

این ماده می‌گوید کسی که می‌خواهد در امور کیفری اقرار کند (یعنی به زیان خودش چیزی را بپذیرد)، این اقرار باید به یکی از این شکل‌ها باشد: با گفتن (لفظ)، یا با نوشتن. اگر گفتن یا نوشتن ممکن نباشد، می‌تواند با انجام یک کار یا اشاره هم اقرار کند.

در هر حالتی که اقرار انجام می‌شود، باید روشن و بی‌ابهام باشد؛ یعنی شنونده یا خواننده شک نکند که منظور چه بوده است. این ماده دربارهٔ شرایط شکلی اقرار است و به جزئیات دیگر اقرار (مثل اینکه چه کسی می‌تواند اقرار کند یا اثر آن چیست) در همین متن پرداخته نشده است.

مصادیق واقعی

علی در بازپرسی می‌گوید «من این کار را انجام دادم»؛ این یک اقرار با لفظ است.
مریم نمی‌تواند حرف بزند و با اشارهٔ سر تأیید می‌کند که کاری را انجام داده است؛ چون گفتن یا نوشتن ممکن نبوده، این اشاره می‌تواند اقرار محسوب شود، به شرط اینکه روشن و بدون ابهام باشد.

سؤالات پرتکرار

آیا اقرار حتماً باید با حرف زدن باشد؟

نه؛ بر اساس این ماده اقرار می‌تواند با لفظ، با نوشتن، و در صورت تعذر با فعل (مثل اشاره) باشد.

اگر اقرار مبهم و نامشخص باشد، تکلیف چیست؟

این ماده می‌گوید در هر صورت اقرار باید روشن و بدون ابهام باشد.

وقتی امکان نوشتن یا گفتن وجود ندارد، اقرار چگونه انجام می‌شود؟

در صورت تعذر، اقرار با فعل از قبیل اشاره واقع می‌شود.

مشاهدهٔ متن کامل قانون مجازات اسلامی ←