این ماده دربارهٔ «اقرار» در امور کیفری است. اقرار یعنی کسی به زبان خودش قبول کند که کاری را انجام داده است. طبق این ماده، اقرار باید «منجّز» باشد؛ یعنی بدون قید و شرط و قطعی گفته شود.
«اقرار معلق» یعنی اقرار کردن به چیزی که به یک اتفاق دیگر وابسته باشد، و «اقرار مشروط» یعنی اقرار کردن با گذاشتن شرط. این ماده میگوید چنین اقرارهایی معتبر نیستند.
در متن این ماده تبصرهای ذکر نشده و به مادهٔ دیگری هم ارجاع داده نشده است.