این ماده میگوید برخی اظهارات را نمیتوان به حساب «اقرار» گذاشت. اگر وکیل علیه موکل خودش چیزی بگوید، یا ولی و قیم علیه کسی که تحت سرپرستیشان است (مولی علیه) اظهاراتی کند، این حرفها از نظر قانون اقرار محسوب نمیشود.
تبصرهٔ همین ماده هم یک نکتهٔ دیگر را مطرح میکند: کسی نمیتواند کار اقرار به ارتکاب جرم را به دیگری واگذار کند؛ یعنی اقرار به جرم، قابل توکیل نیست و باید از خود فرد باشد. متن دربارهٔ اینکه چه کسی این اظهارات را میپذیرد یا چه اثری دارد، چیز بیشتری نمیگوید و در این حد کلی باقی میماند.