این ماده فقط معنای «اقرار» را تعریف میکند. بر اساس آن، اقرار یعنی اینکه کسی خودش خبر بدهد که جرمی را مرتکب شده است؛ یعنی زبان یا بیان خودِ او باشد، نه شهادت دیگران یا شواهد دیگر.
نکته مهم این است که در اقرار، گوینده از کار خودش حرف میزند («من این کار را کردم»)، نه اینکه دربارهٔ کار شخص دیگری چیزی بگوید. این متن فقط همین تعریف را بیان کرده و دربارهٔ شرایط پذیرش، اعتبار یا اثر اقرار چیزی نگفته است.