این ماده میگوید در پروندههای کیفری (یعنی پروندههایی که دربارهٔ وقوع یک جرم است) برای اثبات جرم فقط از راههای مشخصی میتوان استفاده کرد: اقرار (اعتراف خود شخص)، شهادت (گواهی شاهدان)، قسامه، سوگند — اما سوگند فقط در جاهایی که قانون معین کرده — و علم قاضی (یقین قاضی نسبت به موضوع).
قسامه نوع خاصی از سوگند است که این ماده فقط نامش را آورده و توضیح نداده است. در تبصره آمده که احکام و شرایط قسامه برای اثبات یا نفی قصاص و دیه، همان مقرراتی است که در کتاب قصاص و دیات همین قانون آمده. یعنی این ماده جزئیات قسامه را تعیین نکرده و در این باره به بخش دیگری از قانون ارجاع داده است.
خودِ متن این ماده تعریفی از اقرار، شهادت، قسامه، سوگند یا علم قاضی ارائه نمیدهد و شرایط هرکدام را هم مشخص نکرده است.