این ماده دربارهٔ حالتی است که یک مقام رسمی دستور غیرقانونی میدهد و در نتیجه آن جرمی واقع میشود. طبق این متن، آمر (کسی که دستور را داده) و مامور (کسی که دستور را اجرا کرده) به مجازات مقرر در قانون محکوم میشوند.
اما یک استثنا برای مامور وجود دارد: اگر مامور دستور را به علت اشتباه قابل قبول و به تصور اینکه قانونی است اجرا کرده باشد، مجازات نمیشود. با این حال، در مورد دیه و ضمان، متن میگوید تابع مقررات مربوطه است و جزئیات آن را بیان نمیکند.