این ماده دربارهٔ کسی است که نمیداند کاری که انجام داده جرم است (یا حکم شرعی/قانونی آن را نمیداند). قاعدهٔ کلی این است که ندانستن حکم، معمولاً فرد را از مجازات نجات نمیدهد؛ یعنی نمیتواند بگوید «نمیدانستم پس مجازات نشوم». اما همین متن دو حالت را استثنا کرده است: اول اینکه امکان بهدست آوردن اطلاع برای او بهطور عادی وجود نداشته باشد، و دوم اینکه جهل به حکم از نظر شرعی عذر شمرده شود.
همچنین در تبصره آمده که اگر فرد نداند چه نوع مجازاتی دارد یا مقدار آن چقدر است، این ناآگاهی مانع مجازات او نیست. یعنی نشناختن نوع یا میزان مجازات، مجازات را از او برنمیدارد.
توجه کنید که این متن به شرایط «جهل به حکم» اشاره کرده و از دو استثنا نام برده، بدون اینکه جزئیات بیشتری دربارهٔ آنها توضیح دهد؛ بنابراین این بخشها در همین متن مبهماند.