این ماده دربارهٔ کسی است که با خواست و ارادهٔ خودش مشروبات الکلی، مواد مخدر، روانگردان یا چیزهای مشابه مصرف کرده و بعد مرتکب جرمی شده است. قاعدهٔ کلی این است که این مستی یا بیارادگی، مانع مجازات او نمیشود؛ یعنی نمیتواند بگوید «مست بودم و نمیفهمیدم» تا از مجازات فرار کند. تنها یک استثنا وجود دارد: اگر ثابت شود که او در هنگام ارتکاب جرم بهطور کلی اختیار خود را از دست داده بوده است.
یک حالت دیگر هم در متن آمده: اگر ثابت شود که او این مواد را به قصد ارتکاب آن جرم مصرف کرده، یا با علم و آگاهی به اینکه آن جرم واقع میشود مصرف کرده است و آن جرم هم واقع شود، به مجازات هر دو جرم محکوم میشود؛ یعنی هم برای مصرف مواد و هم برای جرمی که مرتکب شده.
این ماده تبصره ندارد و به مادهٔ دیگری هم ارجاع نداده است. متن دربارهٔ اینکه چه کسی و چگونه باید این امور را «ثابت» کند صحبتی نکرده و این بخش در خود متن روشن نیست.