این ماده میگوید اگر کسی تحت فشار و اکراهی که برایش قابل تحمل نیست (یعنی مجبور شده و واقعاً توان مقاومت ندارد) کاری را انجام دهد که قانون آن را جرم میداند، خودِ او مجازات نمیشود. اما در جرائم تعزیری، کسی که او را اکراه کرده، به مجازات همان فاعل جرم محکوم میشود؛ یعنی مسئولیت از دوش فرد مجبور برداشته و بر دوش اکراهکننده گذاشته میشود.
در جرائم حدی و قصاصی، این ماده خودش حکم مشخصی تعیین نکرده و میگوید طبق مقررات مربوط رفتار میشود؛ پس برای این دو دسته باید به قواعد مربوط به خودشان مراجعه کرد و این متن چیزی دربارهٔ محتوای آن قواعد نمیگوید.
نکتهٔ مهم این است که شرط اصلی این حکم، «غیرقابل تحمل» بودن اکراه است؛ اگر فشار آنقدر شدید نباشد، این ماده موضوع پیدا نمیکند. متن دربارهٔ اینکه چه کسی و چگونه تشخیص میدهد اکراه قابل تحمل بوده یا نه، ساکت است.