این ماده درباره نوعی از «تعویق صدور حکم» به نام تعویق مراقبتی است. در این حالت دادگاه صادرکننده قرار میتواند با توجه به جرم ارتکابی، خصوصیات خود مرتکب و شرایط زندگی او، او را ملزم کند در مدت تعویق یک یا چند دستور از فهرست این ماده را اجرا کند. این الزام باید طوری باشد که در زندگی خود مرتکب یا خانوادهاش اختلال اساسی و عمده ایجاد نکند.
دستورهایی که در متن آمده عبارتاند از: حرفهآموزی یا اشتغال به حرفهای خاص؛ اقامت یا عدم اقامت در مکانی معین؛ درمان بیماری یا ترک اعتیاد؛ پرداخت نفقه افراد واجبالنفقه؛ خودداری از رانندگی با همه یا برخی وسایل نقلیه موتوری؛ خودداری از فعالیت حرفهای مرتبط با جرم ارتکابی یا استفاده از وسایل مؤثر در آن؛ خودداری از ارتباط و معاشرت با شرکا یا معاونان جرم یا اشخاص دیگری مانند بزهدیده که دادگاه تشخیص میدهد؛ و گذراندن یک یا چند دوره آموزش مهارتهای اساسی زندگی یا دورههای تربیتی، اخلاقی، مذهبی، تحصیلی یا ورزشی.
در همین متن، تبصرهای برای این ماده ذکر نشده است. همچنین این ماده مدت تعویق و پیامد اجرا نکردن این دستورها را بیان نکرده و در این باره چیزی در متن نیامده است.