این ماده میگوید دادگاه در برخی پروندهها میتواند صدور حکم (یعنی تعیین مجازات) را به آینده موکول کند. این کار دو شکل دارد: «تعویق ساده» و «تعویق مراقبتی».
در تعویق ساده، فرد متهم بهطور کتبی تعهد میدهد که در مدتی که دادگاه تعیین میکند جرم جدیدی مرتکب نشود و از رفتار او پیشبینی شود که در آینده هم جرمی انجام نخواهد داد. در تعویق مراقبتی، علاوه بر این تعهدها، فرد متعهد میشود دستورها و تدابیری که دادگاه تعیین میکند را در طول مدت تعویق رعایت کند یا در زمان مقرر اجرا کند.
دو تبصره هم دارد: طبق تبصره ۱، دادگاه نمیتواند قرار تعویق صدور حکم را غیابی (بدون حضور متهم) صادر کند. طبق تبصره ۲، اگر متهم در بازداشت باشد، دادگاه پس از صدور قرار تعویق، بلافاصله دستور آزادی او را میدهد؛ دادگاه میتواند در این حالت تامین مناسب بگیرد، اما گرفتن تامین نباید به بازداشت دوبارهٔ فرد منجر شود.