این ماده به دادگاه اجازه میدهد در برخی جرائم تعزیری «درجه شش تا هشت»، اگر مجرمیت متهم ثابت شد، صدور حکم را برای مدتی از شش ماه تا دو سال به تعویق بیندازد. یعنی دادگاه در این فاصله حکم محکومیت صادر نمیکند. برای این کار دادگاه باید وضعیت فردی، خانوادگی و اجتماعی فرد، سوابق او و اوضاع و احوالی که باعث ارتکاب جرم شده را در نظر بگیرد.
اما این کار تنها در صورتی ممکن است که چهار شرط با هم وجود داشته باشد: وجود جهات تخفیف، پیشبینی اصلاح مرتکب، جبران ضرر و زیان یا برقراری ترتیبات جبران، و نداشتن سابقه کیفری موثر.
تبصرهٔ ماده توضیح میدهد که منظور از «محکومیت موثر» چیست: محکومیتی که در نتیجهٔ اجرای حکم، فرد را بر اساس مادهٔ (۲۵) همین قانون از حقوق اجتماعی محروم کند. این تبصره فقط به مادهٔ ۲۵ ارجاع میدهد و محتوای آن ماده در این متن نیامده است.