این ماده یک قاعدهٔ کلی را بیان میکند: در جرائمی که مجازات آنها «حد» است، اگر فقط شک یا تردید وجود داشته باشد، همان شک کافی است تا آن جرم (یا آن شرطی که متن به آن اشاره کرده) ثابت نشود؛ یعنی برای این کار لازم نیست دلیل و مدرکی جمعآوری شود.
اما این قاعده در چهار جرم استثنا شده است: محاربه، افساد فی الارض، سرقت و قذف. یعنی در این چهار مورد، صرف شک و تردید باعث نمیشود که جرم ثابت نشود و موضوع متفاوت است.
نکته: متن ماده به «شرط مذکور» اشاره کرده ولی مشخص نکرده مقصود کدام شرط است؛ این بخش برای خوانندهٔ عادی مبهم است. همچنین واژههای محاربه، افساد فی الارض و قذف اصطلاحات حقوقیاند و این متن تعریف آنها را نیاورده است.