این ماده یک قاعدهٔ کلی کیفری را بیان میکند: هر زمان دربارهٔ «وقوع جرم» یا «برخی از شرایط آن» یا «هر یک از شرایط مسئولیت کیفری» شک و تردید وجود داشته باشد و هیچ دلیلی هم برای رد کردن آن شک پیدا نشود، آن جرم یا آن شرط اثباتشده به حساب نمیآید.
به زبان ساده، اگر معلوم نشود واقعاً جرمی رخ داده یا شرایط لازم برای آن فراهم بوده، نمیتوان آن را ثابتشده دانست. مثلاً اگر در ذهن قاضی شک باقی بماند که فرد مورد نظر مرتکب جرم شده یا نه و دلیلی برای برطرف کردن این شک نباشد، جرم ثابت نمیشود.
این ماده سه حالت را شامل میشود: خود وقوع جرم، برخی از شرایط جرم، و هر یک از شرایط مسئولیت کیفری. در هر سه حالت، تا وقتی شک برطرف نشده، آن موضوع ثابت نمیشود.