این ماده به وزارت امور اقتصادی و دارایی و سازمان امور مالیاتی کشور اجازه میدهد از خروج بعضی بدهکاران مالیاتی از کشور جلوگیری کنند. شرط اصلی این است که بدهی مالیاتی آنها «قطعی» باشد و از حدهایی که در متن آمده بیشتر باشد.
حدها بر اساس نوع بدهکار در متن اینگونه آمده است: اشخاص حقوقی تولیدی که از مراجع قانونی ذیربط پروانه بهرهبرداری دارند، اگر بدهی قطعیشان از بیست درصد (۲۰%) سرمایه ثبتشده یا پنج میلیارد (۵,۰۰۰,۰۰۰,۰۰۰) ریال بیشتر باشد؛ سایر اشخاص حقوقی و اشخاص حقیقی تولیدی، اگر از ده درصد (۱۰%) سرمایه ثبتشده یا دو میلیارد (۲,۰۰۰,۰۰۰,۰۰۰) ریال بیشتر باشد؛ و سایر اشخاص حقیقی، اگر از یکصد میلیون (۱۰۰,۰۰۰,۰۰۰) ریال بیشتر باشد. متن در بخش دستهبندی «سایر اشخاص حقوقی و اشخاص حقیقی تولیدی» کمی از نظر نگارشی مبهم است.
همچنین اگر شخصی برای یک سفر واجب عازم باشد و مراجع ذیربط اعزامکننده درخواست و تأیید کنند که پرداخت بدهی مالیاتی مربوط ممکن نیست، این حکم با گرفتن تضمین لازم اجرا نمیشود.