این ماده فهرست میکند چه هزینههایی در حساب مالیاتی قابل قبولاند. شرط اصلی این است که آن هزینهها شرایط گفتهشده در ماده فوق را داشته باشند. سپس نمونههایی میآورد: قیمت خرید کالای فروختهشده یا مواد مصرفی، هزینههای استخدامی کارکنان شامل حقوق و مزایا و بهداشت و درمان و بیمه و بازنشستگی و تأمین اجتماعی و مانند آن، کرایه محل، اجاره ماشینآلات، سوخت و آب و برق و مخابرات، بیمههای مربوط به عملیات و دارایی، برخی عوارض و مالیاتهای شهرداری و دولتی با استثناهای ذکرشده، هزینههای تحقیقاتی و تبلیغاتی، جبران خسارت، هزینههای فرهنگی و ورزشی و رفاهی کارگران، ذخیره مطالبات مشکوکالوصول، زیان قابل استهلاک، هزینههای جزئی محل استیجاری، نگهداری محل ملکی، حمل و نقل، ایاب و ذهاب و پذیرایی و انبارداری، حقالزحمهها، سود و کارمزد بانکی، ملزومات اداری، تعمیرات، اکتشاف معادن بینتیجه، حق عضویت و اشتراک، مطالبات لاوصول، زیان تسعیر ارز، ضایعات متعارف تولید، ذخیره هزینههای پرداختنی، هزینههای سالهای قبل، خرید کتاب و کالاهای فرهنگی برای کارکنان، و ذخیره خدمات پس از فروش اشخاص حقوقی.
برای بعضی بندها شرط گذاشته شده است؛ مثلاً جبران خسارت باید واقعی و مشخص باشد و از راه دیگری جبران نشده باشد، یا ذخیره مطالبات مشکوک باید مربوط به فعالیت باشد و احتمال غالب لاوصول ماندن آن وجود داشته باشد و در حساب مخصوص ثبت شود. در چند مورد هم تعیین جزئیات را به آییننامه یا تصویب وزیر امور اقتصادی و دارایی سپرده است.
تبصرهها میگویند هزینههای دیگری که مربوط به تحصیل درآمد باشد ولی در این ماده پیشبینی نشده، با پیشنهاد سازمان امور مالیاتی و تصویب وزیر امور اقتصادی و دارایی میتواند قابل قبول شود. دربارهٔ مدیران و صاحبان سرمایه اشخاص حقوقی، اگر شغل موظف داشته باشند کارکنان محسوب میشوند؛ اما در موسسات غیرشخص حقوقی، حقوق و مزایای صاحب موسسه و همسر و اولاد تحت تکفل او، به استثنای هزینه سفر و فوقالعاده مسافرت شغلی، قابل قبول نیست. تبصره ۳ هم دربارهٔ ذخایر و حق تعاون و آموزش در محاسبه مالیات شرکتها و اتحادیههای تعاونی و ارجاع به قانون شرکتهای تعاونی و قانون بخش تعاونی اقتصاد است.