این ماده میگوید چه هزینههایی برای تعیین درآمد مشمول مالیات «قابل قبول» شمرده میشوند. هزینهها باید در حدود متعارف باشند، به مدارک تکیه کنند، فقط مربوط به به دست آوردن درآمد موسسه در همان دوره مالی باشند و نصابهای مقرر رعایت شود. اگر هزینهای در این قانون پیشبینی نشده باشد یا بیش از نصابها باشد، ولی پرداخت آن به موجب قانون یا مصوبه هیات وزیران انجام شده باشد، قابل قبول است.
تبصره ۱ میگوید اشخاص حقوقی و صاحبان مشاغل موضوع ماده ۹۵ این قانون که مکلف به نگهداری دفاتر هستند، در حکم موسسه محسوب میشوند. همچنین هزینههای قابل قبول مالیاتی درباره سایر صاحبان مشاغل نیز قابل پذیرش است. تبصره ۲ میگوید هزینههای مربوط به درآمدهایی که در این قانون معاف از مالیات، مشمول مالیات با نرخ صفر، یا مشمول مالیات با نرخ مقطوع هستند، بهعنوان هزینه قابل قبول مالیاتی شناخته نمیشوند.
تبصره ۳ میگوید پذیرش هزینههای پرداختی قابل قبول مالیاتی که به شیوه تهاتری انجام نشود، از مبلغ پنجاه میلیون (۵۰,۰۰۰,۰۰۰) ریال به بالا، منوط به پرداخت یا تسویه وجه آن از طریق سامانه بانکی است.