ماده ۱۴۷ فصل دوم قانون مالیاتهای مستقیم

سلب مسئولیت: تیم حقوقی لویادسک قوانین و مصوبات را به‌طور مداوم بررسی و در صورت تغییر به‌روزرسانی می‌کند؛ با این حال، اگر قصد استناد به قانونی را دارید، پیش از آن متن آن را از طریق مراجع رسمی کشور بررسی کنید.

هزینه‌های قابل قبول برای تشخیص درآمد مشمول مالیات به شرحی‌که ضمن مقررات این قانون مقرر می‌گردد عبارت است از‌ هزینه‌هایی که در حدود متعارف متکی به مدارک بوده و منحصرا مربوط به تحصیل درآمد موسسه در دوره مالی مربوط با رعایت حد نصاب‌های مقرر ‌باشد. در مواردی‌که هزینه‌ ای در این قانون پیش‌بینی نشده یا بیش از نصاب‌های مقرر در این قانون بوده ولی پرداخت آن به موجب قانون و یا مصوبه ‌هیات وزیران صورت گرفته باشد قابل قبول خواهد بود.

تبصره ۱

از لحاظ مقررات این فصل، کلیه اشخاص حقوقی و همچنین صاحبان مشاغل موضوع ماده (۹۵) این قانون که مکلف به نگهداری دفاتر می‌باشند، در حکم موسسه محسوب می‌شوند. همچنین هزینه‌های قابل قبول مالیاتی در مورد سایر صاحبان مشاغل نیز قابل پذیرش است.

تبصره ۲

هزینه‌های مربوط به درآمدهایی که به موجب این قانون از پرداخت مالیات معاف یا مشمول مالیات با نرخ صفر بوده یا با نرخ مقطوع محاسبه می‌شود، به‌عنوان هزینه‌های قابل قبول مالیاتی شناخته نمی‌شوند.

تبصره ۳

پذیرش هزینه­ های پرداختی قابل قبول مالیاتی موضوع این قانون که به شیوه تهاتری انجام نشود از مبلغ پنجاه میلیون (۵۰,۰۰۰,۰۰۰) ریال به بالا منوط به پرداخت یا تسویه وجه آن از طریق سامانه (سیستم) بانکی خواهد بود.

توضیح این ماده به زبان عامیانه

این ماده می‌گوید چه هزینه‌هایی برای تعیین درآمد مشمول مالیات «قابل قبول» شمرده می‌شوند. هزینه‌ها باید در حدود متعارف باشند، به مدارک تکیه کنند، فقط مربوط به به دست آوردن درآمد موسسه در همان دوره مالی باشند و نصاب‌های مقرر رعایت شود. اگر هزینه‌ای در این قانون پیش‌بینی نشده باشد یا بیش از نصاب‌ها باشد، ولی پرداخت آن به موجب قانون یا مصوبه هیات وزیران انجام شده باشد، قابل قبول است.

تبصره ۱ می‌گوید اشخاص حقوقی و صاحبان مشاغل موضوع ماده ۹۵ این قانون که مکلف به نگهداری دفاتر هستند، در حکم موسسه محسوب می‌شوند. همچنین هزینه‌های قابل قبول مالیاتی درباره سایر صاحبان مشاغل نیز قابل پذیرش است. تبصره ۲ می‌گوید هزینه‌های مربوط به درآمدهایی که در این قانون معاف از مالیات، مشمول مالیات با نرخ صفر، یا مشمول مالیات با نرخ مقطوع هستند، به‌عنوان هزینه قابل قبول مالیاتی شناخته نمی‌شوند.

تبصره ۳ می‌گوید پذیرش هزینه‌های پرداختی قابل قبول مالیاتی که به شیوه تهاتری انجام نشود، از مبلغ پنجاه میلیون (۵۰,۰۰۰,۰۰۰) ریال به بالا، منوط به پرداخت یا تسویه وجه آن از طریق سامانه بانکی است.

مصادیق واقعی

فرض کنید شرکتی برای یکی از فعالیت‌های خود فاکتور و مدارک هزینه دارد و این هزینه فقط مربوط به درآمد همان دوره مالی است. تا زمانی که در حدود متعارف و نصاب‌های مقرر باشد، می‌تواند به‌عنوان هزینه قابل قبول مالیاتی مطرح شود.
فرض کنید هزینه‌ای مربوط به درآمدی باشد که در این قانون معاف از مالیات یا مشمول نرخ صفر است. بر اساس تبصره ۲، چنین هزینه‌ای به‌عنوان هزینه قابل قبول مالیاتی شناخته نمی‌شود.

سؤالات پرتکرار

آیا هر هزینه‌ای که فاکتور داشته باشد برای مالیات قابل قبول است؟

نه؛ هزینه باید در حدود متعارف باشد، متکی به مدارک باشد، منحصراً مربوط به تحصیل درآمد موسسه در دوره مالی مربوط باشد و حد نصاب‌های مقرر رعایت شود.

اگر هزینه‌ای در قانون پیش‌بینی نشده باشد، دیگر قابل قبول نیست؟

اگر هزینه‌ای در این قانون پیش‌بینی نشده باشد یا بیش از نصاب‌های مقرر باشد، ولی پرداخت آن به موجب قانون یا مصوبه هیات وزیران صورت گرفته باشد، قابل قبول خواهد بود.

پرداخت هزینه‌ای از پنجاه میلیون ریال به بالا باید چگونه باشد؟

اگر این هزینه قابل قبول مالیاتی به شیوه تهاتری انجام نشود، پذیرش آن از مبلغ پنجاه میلیون ریال به بالا منوط به پرداخت یا تسویه وجه از طریق سامانه بانکی است.

مشاهدهٔ متن کامل قانون مالیاتهای مستقیم ←