ماده ۱۴۹ میگوید بخشی از داراییهای استهلاکپذیر که در اثر استفاده، گذشت زمان یا عوامل دیگر — بدون توجه به تغییر قیمتها — ارزشش کم میشود، قابل استهلاک است. هزینههای تأسیس هم قابل استهلاک است و هزینه استهلاک این داراییها جزء هزینههای قابل قبول مالیاتی به حساب میآید. مقررات مربوط به جدولهای استهلاک و نحوه اجرای آن، با رعایت استانداردهای حسابداری، توسط سازمان امور مالیاتی تهیه میشود و ظرف شش ماه از تصویب این قانون به تصویب وزیر امور اقتصادی و دارایی میرسد.
تبصره ۱ درباره تجدید ارزیابی داراییهای اشخاص حقوقی است. افزایش بهای ناشی از تجدید ارزیابی، با رعایت استانداردهای حسابداری، مشمول پرداخت مالیات بر درآمد نیست؛ اما هزینه استهلاک ناشی از همین افزایش، هزینه قابل قبول مالیاتی نیست. هنگام فروش یا معاوضه دارایی تجدید ارزیابیشده، مابهالتفاوت قیمت فروش و ارزش دفتری بدون اعمال تجدید ارزیابی در محاسبه درآمد مشمول مالیات لحاظ میشود. آییننامه اجرایی این تبصره هم با رعایت استانداردهای حسابداری، به پیشنهاد وزیر امور اقتصادی و دارایی و ظرف شش ماه از تاریخ لازمالاجراء شدن این قانون (۱۳۹۵/۱/۱) به تصویب هیئت وزیران میرسد.
تبصره ۲ میگوید اگر در اثر فروش مال قابل استهلاک یا مسلوبالمنفعه شدن ماشینآلات، زیانی به موسسه برسد، زیان معادل ارزش مستهلکنشده دارایی منهای حاصل فروش (در صورت فروش) یکجا در حساب سود و زیان همان سال قابل احتساب است. این حکم درباره داراییهای تجدید ارزیابیشده نسبت به ارزش دفتری بدون اعمال تجدید ارزیابی جاری است.