این ماده قواعد «چک تضمینشده» را بیان میکند. بر اساس بند ۱، صدور و تحویل چک تضمینشده توسط بانکها به مشتری فقط از طریق سامانه صدور یکپارچه الکترونیکی دسته چک (صیاد) ممکن است؛ متقاضی باید در شعبه بانک و در حضور متصدی بانکی برگه (فرم) درخواست را پر کند، مشخصات هویتی و شماره حساب گیرنده (ذینفع) روی چک درج شود و علت درخواست در سامانه صیاد ثبت گردد. سامانه به هر برگه چک یک شناسه یکتا میدهد و بانک مرکزی موظف است امکان استعلام اطلاعات چک تضمینشده را برای گیرنده فراهم کند.
طبق بند ۲، پرداخت مبلغ چک تضمینشده فقط در وجه و به شماره حسابی انجام میشود که گیرنده روی چک درج شده است و ظهرنویسی برای انتقال این چک بیاعتبار است. بند ۳ میگوید ابطال چک به درخواست متقاضی یا وکیل یا نماینده قانونی او، با ارائه اصل چک و برای واریز وجه به حساب متقاضی و بدون نیاز به ظهرنویسی گیرنده، فقط تا یک ماه پس از صدور ممکن است؛ پرداخت چک به گیرنده با ارائه اصل چک هم فقط تا یک ماه پس از صدور ممکن است. بعد از این مهلت، پرداخت یا ابطال به تکمیل برگههای مبارزه با پولشویی بانک صادرکننده بستگی دارد.
بند ۴ درباره مفقودی چک است: اگر متقاضی و گیرنده هر دو به بانک صادرکننده مراجعه کنند و برگه اعلام مفقودی و تعهدنامه عدم ادعا را تکمیل و امضا کنند و المثنی بخواهند، بانک باید هویت آنها را از سامانه نظام هویتسنجی الکترونیکی بانکی احراز کند و پس از ابطال چک مفقودشده، چک المثنی را مطابق اطلاعات سامانه صیاد صادر کند. بند ۵ مقرر میدارد که در صورت جعل چک تضمینشده یا استفاده از چک مجعول، مرتکب علاوه بر مجازاتهای قانونی، به حکم دادگاه از دو تا شش سال از گرفتن چک تضمینشده محروم میشود.