این ماده دربارهٔ زمانی است که هیچکس از میان پدر، مادر، جدِ پدری یا وصیای که ولیِ پدری تعیین کرده، صلاحیت نگهداری و سرپرستی کودک را ندارد. حتی اگر قرار باشد فردی بهعنوان «امین» یا «ناظر» در کنار آنها بگذاشته شود، باز هم اگر صلاحیت نداشته باشند، این ماده اعمال میشود.
در چنین حالتی دادگاه میتواند سرپرستی را به یکی از کسانی که درخواست سرپرستی دادهاند بسپارد و مسئولیت «قیم» یا «امین» را به او واگذار کند. این کار باید مطابق همین قانون، با رعایت مواد ۱۱۸۴ و ۱۱۸۷ قانون مدنی و پس از گرفتن نظر مشورتی سازمان انجام شود. متن ماده محتوای آن دو ماده قانون مدنی را توضیح نداده و فقط به آنها ارجاع داده است.
نکتهٔ مهم اینکه در این ماده صحبت از «دادگاه»، «سازمان» و «درخواستکنندگان سرپرستی» است، اما متن مشخص نمیکند کدام سازمان یا دادگاه و مراحل دقیق درخواست چگونه است؛ این بخشها در همین متن مبهم است.