ماده ۲ قانون جرم سیاسی یک «فهرست» است: میگوید کدام کارها، اگر شرایط گفتهشده در ماده ۱ همین قانون را داشته باشند، جرم سیاسی شمرده میشوند. بنابراین این ماده به تنهایی کسی را جرم سیاسی نمیکند؛ بلکه باید آن کار با شرایط ماده ۱ هم منطبق باشد. محتوای ماده ۱ در متنی که در اختیار ماست نیامده است.
این فهرست پنج بند دارد: (الف) توهین یا افترا به رؤسای سه قوه، رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام، معاونان رئیسجمهور، وزیران، نمایندگان مجلس شورای اسلامی، نمایندگان مجلس خبرگان و اعضای شورای نگهبان، آن هم به خاطر مسئولیتشان؛ (ب) توهین به رئیس یا نماینده سیاسی کشور خارجی که وارد ایران شده، با رعایت مفاد ماده ۵۱۷ قانون مجازات اسلامی (بخش تعزیرات)؛ (پ) جرائمی که در بندهای (د) و (ه) ماده ۱۶ قانون فعالیت احزاب و جمعیتها و انجمنهای سیاسی و صنفی و انجمنهای اسلامی یا اقلیتهای دینی شناختهشده مصوب ۱۳۶۰/۰۶/۰۷ آمده است؛ (ت) جرائم مقرر در قوانین انتخابات خبرگان رهبری، ریاست جمهوری، مجلس شورای اسلامی و شوراهای اسلامی شهر و روستا، به استثنای مجریان و ناظران انتخابات؛ (ث) نشر اکاذیب.
دو نکته را باید در نظر داشت: در بند «ت» یک استثنا آمده و آن اینکه مجریان و ناظران انتخابات از این فهرست بیرون هستند. همچنین متن در بندهای «ب» و «پ» فقط به ماده ۵۱۷ قانون مجازات اسلامی و ماده ۱۶ قانون احزاب ارجاع داده است و محتوای آن مواد در همین متن نیست.