این متن قانون جرم سیاسی مصوب ۱۳۹۵/۰۲/۲۰ است. ماده ۱ میگوید بعضی از جرائم نامبردهشده در ماده ۲ وقتی «جرم سیاسی» شمرده میشوند که سه شرط با هم جمع باشد: انگیزهٔ اصلاح امور کشور، بودن کار علیه مدیریت و نهادهای سیاسی یا سیاستهای داخلی یا خارجی کشور، و نداشتن قصد ضربهزدن به اصل نظام. ماده ۱ خودش فهرست جرائم را نمیگوید و به ماده ۲ ارجاع داده است.
ماده ۲ فهرست کارهایی است که در صورت داشتن شرایط ماده ۱ جرم سیاسی شمرده میشوند: توهین یا افترا به برخی مقامات به خاطر مسئولیتشان؛ توهین به رئیس یا نماینده سیاسی کشور خارجی واردشده به ایران با رعایت ماده ۵۱۷ قانون مجازات اسلامی؛ جرائم بندهای (د) و (ه) ماده ۱۶ قانون احزاب و جمعیتها و انجمنها؛ جرائم مقرر در قوانین انتخابات خبرگان رهبری، ریاست جمهوری، مجلس شورای اسلامی و شوراهای اسلامی شهر و روستا، به استثنای مجریان و ناظران انتخابات؛ و نشر اکاذیب. متن در بندهای (ب) و (پ) فقط به مواد دیگر ارجاع داده و محتوای آن مواد را نیاورده است.
ماده ۳ میگوید برخی کارها جرم سیاسی محسوب نمیشود، از جمله جرائم مستوجب حدود، قصاص و دیات؛ سوءقصد به مقامات داخلی و خارجی؛ آدمربایی و گروگانگیری؛ بمبگذاری و تهدید به آن، هواپیماربایی و راهزنی دریایی؛ سرقت و غارت اموال، ایجاد حریق و تخریب عمدی؛ حمل و نگهداری غیرقانونی، قاچاق و خرید و فروش سلاح، موادمخدر و روانگردان؛ رشا و ارتشاء، اختلاس، تصرف غیرقانونی در وجوه دولتی، پولشویی و اختفای اموال ناشی از جرم مزبور؛ جاسوسی و افشای اسرار؛ تحریک مردم به تجزیهطلبی، جنگ و کشتار و درگیری؛ اختلال در دادهها یا سامانههای رایانهای و مخابراتی بهکار گرفتهشده برای ارائه خدمات ضروری عمومی یا حاکمیتی؛ و همه جرائم علیه عفت و اخلاق عمومی، چه با سامانههای رایانهای یا مخابراتی یا حاملهای داده و چه بدون آن. ماده ۴ رسیدگی به جرائم سیاسی و مقررات هیات منصفه را مطابق قانون آییندادرسی کیفری مصوب ۱۳۹۲/۱۲/۰۴ میداند. ماده ۵ تشخیص سیاسی بودن اتهام را بر عهدهٔ دادسرا یا دادگاه رسیدگیکننده میگذارد و به متهم حق اعتراض میدهد که میتواند آن را در هر مرحله از رسیدگی در دادسرا و تا پایان جلسهٔ اول دادرسی در دادگاه مطرح کند؛ تصمیم با صدور «قرار» و نحوهٔ اعتراض طبق قانون آییندادرسی کیفری است. ماده ۶ برای متهمان و محکومان جرائم سیاسی هفت قاعده در دوران بازداشت و حبس مقرر میکند: نگهداری جدا از مجرمان عادی؛ ممنوعیت پوشاندن لباس زندان؛ ممنوعیت اجرای مقررات مربوط به تکرار جرم؛ غیرقابل استرداد بودن؛ ممنوعیت بازداشت و حبس انفرادی، مگر اینکه مقام قضایی نگرانی از تبانی داشته باشد یا آن را برای کامل شدن تحقیقات ضروری بداند، که در هر حال مدت آن نباید بیش از پانزده روز باشد؛ حق ملاقات و مکاتبه با بستگان طبقه اول در طول حبس؛ و حق دسترسی به کتاب، نشریات، رادیو و تلویزیون در طول حبس. متن میگوید بعضی از این حقوق برای دوران بازداشت و بعضی برای دوران حبس ذکر شدهاند و دربارهٔ تعریف جرم سیاسی، شرایط آن یا نحوهٔ اجرای عملی این مقررات توضیحی نداده است.