این ماده میگوید وقتی درخواست تجدیدنظر به دیوان عالی کشور میرسد، دیوان به یکی از این شکلها عمل میکند: اگر حکم را مطابق قانون و دلایل پرونده بداند، آن را تأیید و برای اجرا به دادگاه صادرکننده برمیگرداند. اگر حکم را دارای اشکالهای مهم بداند (مثل صلاحیت نداشتن دادگاه، مخالف قانون بودن، رعایت نشدن تشریفات مهم، بیتوجهی به دلایل یا دفاعها، یا نقض تحقیقات)، آن را نقض میکند و سپس بر اساس حالت خاص همان پرونده تصمیم میگیرد.
در حالتهای نقض: اگر عمل محکومعلیه به فرض اثبات جرم نباشد یا مشمول عفو عمومی شده باشد یا جهتی قانونی برای تعقیب نباشد، رای بدون ارجاع نقض میشود. اگر رای نقضشده قرار باشد یا به خاطر نقض تحقیقات نقض شده باشد، پرونده برای رسیدگی دوباره به همان دادگاه صادرکننده رای برمیگردد. اگر نقض به خاطر نداشتن صلاحیت ذاتی دادگاه باشد، پرونده به دادگاهی میرود که دیوان عالی کشور صالح میداند و آن دادگاه باید رسیدگی کند. در سایر موارد هم پرونده به شعبه دیگری از همان دادگاه (به تشخیص دیوان عالی کشور) ارجاع میشود.
در ابتدای متن عبارت «(منسوخ ۱۳۷۹/۰۱/۲۱)» دیده میشود؛ من دربارهٔ وضعیت اعتبار آن اظهارنظر نمیکنم.