این ماده فهرست میکند که چه دستهای از «آرا» (یعنی احکام و قرارهای دادگاه) قابل درخواست تجدیدنظر هستند. ابتدای ماده میگوید این آرا قابل تجدیدنظرند تا اگر مرجع تجدیدنظر پس از رسیدگی متوجه اشتباه در حکم یا عدم صلاحیت دادگاه شد، رأی را نقض و دوباره رسیدگی کند. این جمله کمی مبهم است و متن توضیح بیشتری درباره آن نمیدهد.
بخش «الف» دوازده مورد از احکام را نام برده است؛ از جمله اعدام و رجم، حدود و قصاص نفس و اطراف، مصادره و ضبط اموال، دیه بیش از خمس دیه کامل، حکمهایی که حداکثر مجازات قانونی جرمشان بیش از ۶ ماه حبس یا شلاق یا بیش از یک میلیون ریال جزای نقدی است، حکمی که خواستهاش از یک میلیون ریال بیشتر است، و احکام مربوط به نکاح و طلاق و فسخ نکاح و مهر، نسب، وصیت و وصایت، وقف و ثلث و حبس و تولیت، و حجر و رفع حجر. بخش «ب» چهار نوع قرار را نام برده (ابطال یا رد دادخواست، رد دعوی یا عدم استماع دعوی، سقوط دعوی، و عدم اهلیت یکی از طرفین) و میگوید این قرارها وقتی قابل تجدیدنظرند که حکم مربوط به اصل دعوی خودش قابل تجدیدنظر باشد.
دو تبصره هم دارد: تبصره ۱ میگوید احکامی که در مرحله تجدیدنظر صادر میشود، جز در مورد رأی اصراری، دوباره قابل درخواست تجدیدنظر نیست. تبصره ۲ میگوید در موارد این ماده، اگر طرفین دعوا کتباً حق تجدیدنظرخواهی خود را ساقط کرده باشند، تقاضای تجدیدنظر آنان شنیده نمیشود.