این متن دربارهٔ رسیدگی دوباره به آراء دادگاههاست. میگوید آراء غیرقطعی و قابل تجدیدنظر یا فرجام، همانطور که در قانون آیین دادرسی آمده قابل تجدیدنظر یا فرجامخواهی هستند. آراء قطعی دادگاههای عمومی و انقلاب، نظامی و دیوان عالی کشور فقط از طریق اعاده دادرسی و اعتراض ثالث و به نحوی که در قوانین مربوط مقرر شده قابل رسیدگی مجدد هستند، مگر اینکه رئیس قوه قضائیه رأی را خلاف بیّن شرع تشخیص دهد. در این صورت، همین تشخیص یکی از جهات اعاده دادرسی محسوب میشود و پرونده حسب مورد به مرجع صالح برای رسیدگی ارجاع میشود.
تبصرهها توضیح میدهند: مراد از خلاف بیّن شرع، مغایرت رأی با مسلمات فقه است و در اختلاف نظر بین فقها ملاک عمل، نظر ولی فقیه یا مشهور فقهاست. دادستان کل کشور، رئیس سازمان قضایی نیروهای مسلح و روسای کل دادگستری استانها اگر مواردی را خلاف بیّن شرع تشخیص دهند، باید مراتب را به رئیس قوه قضائیه اعلام کنند. آراء خلاف بیّن شرع شعب تشخیص در یکی از شعب دیوان عالی کشور رسیدگی میشود. پروندههایی که قبل از لازمالاجراء شدن این قانون به شعب تشخیص وارد شده، مطابق مقررات زمان ورود رسیدگی میشود و پس از رسیدگی به پروندههای موجود، شعب تشخیص منحل میشود. مهلت رسیدگی مجدد برای آرائی که قبل از لازمالاجراء شدن این قانون قطعیت یافته حداکثر سه ماه، و برای آرائی که پس از آن قطعیت مییابد حداکثر یک ماه از تاریخ قطعیت است. همچنین از تاریخ تصویب این قانون، ماده ۲ قانون وظایف و اختیارات رئیس قوه قضائیه مصوب ۸/۱۲/۱۳۷۸ و سایر قوانین مغایر لغو میشود.
در متن ارائهشده، کنار خود ماده و همهٔ تبصرهها عبارت «منسوخ ۱۳۸۵/۱۰/۲۴» آمده است؛ من دربارهٔ معتبر بودن یا نبودن این متن اظهارنظر نمیکنم. در پایان متن، سه مورد شمارهگذاریشده آمده است: ۱) قاضی صادرکننده رأی متوجه اشتباه رأی خود شود. ۲) قاضی دیگری پی به اشتباه رأی صادره ببرد، به نحوی که اگر به قاضی صادرکننده تذکر دهد متنبه گردد. ۳) ثابت شود قاضی صادرکننده رأی صلاحیت رسیدگی و انشاء رأی را نداشته است. از همین متن برنمیآید که این سه مورد به کدام موضوع مربوطاند و عنوان مشخصی برای آنها ذکر نشده است.