این ماده یک قاعدهٔ کلی و «محدودکننده نبودن» است. معنای سادهاش این است که مقررات همین قانون (قانون ترجمه و تکثیر کتب و نشریات و آثار صوتی) در هیچ حالتی حقوق اشخاصی را که در قانون حمایت حقوق مؤلفان و مصنفان و هنرمندان ذکر شدهاند، از بین نمیبرد و کوچک هم نمیکند.
به بیان دیگر، این قانون نمیخواهد جای آن قانون دیگر را بگیرد یا حقوقی که آنجا برای پدیدآورندگان و صاحبان حق شناخته شده را کم کند؛ فقط توضیح میدهد که میان این دو، حقوق اشخاصی که در آن قانون نام برده شدهاند پابرجا میماند.
این ماده خودش مصداق یا شرط تازهای تعیین نمیکند و فقط به قانون حمایت حقوق مؤلفان و مصنفان و هنرمندان ارجاع میدهد؛ محتوای آن قانون در همین متن نیامده است.