این ماده دربارهٔ حالتهایی است که بیمهگر (شرکت بیمه) باید خسارتِ زیاندیده را بیقید و شرط و بدون گرفتن تضمین بپردازد و بعد از پرداخت، میتواند جای او را بگیرد و از راه مراجع قانونی به سراغ کسی برود که حادثه را ایجاد کرده تا همه یا بخشی از پولی که پرداخته را پس بگیرد. این حالتها چهار مورد است: عمدِ مسبب که در مراجع قضایی ثابت شود؛ رانندگی در حال مستی یا مصرف مواد مخدر یا روانگردانِ مؤثر در حادثه که تأیید نیروی انتظامی یا پزشکی قانونی یا دادگاه را داشته باشد؛ نداشتن گواهینامه یا نامتناسب بودن گواهینامه با نوع وسیله نقلیه؛ و سرقت وسیله نقلیه توسط راننده یا آگاه بودن او از مسروقه بودن آن.
تبصرهها میگویند اگر بیمهگر و مسبب حادثه اختلاف داشته باشند، اثبات موارد بالا در مراجع قضایی صالح انجام میشود؛ در جاهایی که بیمهگر حق رجوع به مسبب یا جانشین قانونی او را دارد، اسناد پرداخت خسارت مثل اسناد لازمالاجراء است و از طریق دوایر اجرای سازمان ثبت اسناد و املاک کشور قابل مطالبه و وصول است؛ و اگر حادثه هنگام آموزش رانندگی در مراکز مجاز یا آزمون گواهینامه رخ دهد، خسارت پرداختی از آموزشگیرنده یا آزموندهنده پس گرفته نمیشود و بهجای آنها، آموزشدهنده یا آزمونگیرنده راننده حساب میشود.
این متن به «مراجع قضایی صالح»، «قائممقام قانونی» و «اسناد لازمالاجراء» اشاره میکند بدون اینکه جزئیات آنها را توضیح دهد، و دربارهٔ اصلاح یا نسخ شدن این ماده چیزی نمیگوید.