این ماده به وضعیتی مربوط است که مالی در جریان اجرای حکم توقیف شده و این مال، درآمد یا سود یا منفعتی (مثل اجاره یا محصول) داشته باشد. در چنین حالتی، کسی که مسئول نگهداری آن مال توقیفشده است (در متن «حافظ» نامیده شده) باید حساب آن منافع را بدهد؛ یعنی روشن کند چه منافعی از مال به دست آمده و آن را تسویه یا گزارش کند.
متن ماده بسیار کوتاه است و توضیح نمیدهد که «حافظ» دقیقاً چه کسی است، این حسابدهی به چه شکل و در چه زمانی انجام میشود، یا اگر حافظ حساب ندهد چه اتفاقی میافتد. این ابهامها در همین متن پاسخ داده نشده است. همچنین معلوم نیست نویسندهٔ این متن آن را معتبر میداند یا نه و در این باره اظهارنظری نمیکنیم.