این ماده دربارهٔ کسی است که اموال منقول توقیفشده (اموالی که دادگاه برای اجرای حکم نگه داشته است) به او سپرده میشود تا از آنها نگهداری کند. به چنین شخصی «حافظ» میگویند. قانون میگوید حافظ در برابر این اموال «امین» است؛ یعنی فقط امانتدار و نگهدارنده است، نه مالک آنها.
حافظ حق ندارد از اموال توقیفشده استفاده کند یا آنها را به کسی بدهد. اگر حافظ از حد نگهداری بیرون بزند (تعدی) یا در نگهداری کوتاهی و بیدقتی کند (تفریط)، دو نتیجه دارد: اول اینکه مسئول جبران خسارتی است که به اموال وارد شده، دوم اینکه حق ندارد برای نگهداری، اجرت یا دستمزد مطالبه کند.
این ماده تبصره ندارد و متن آن به مادهٔ دیگری ارجاع نداده است.