این ماده یک قاعدهٔ کلی دربارهٔ محل نگهداری اموال منقولی است که در جریان اجرای حکم توقیف شدهاند. بر اساس آن، این اموال در همان جایی که هستند نگه داشته میشوند و لازم نیست جابهجا شوند.
تنها استثنای این ماده زمانی است که جابهجا کردن اموال به محل دیگر «ضرورت» داشته باشد؛ یعنی فقط در صورت نیاز، انتقال اموال انجام میشود. متن ماده مشخص نمیکند چه چیزی ضرورت محسوب میشود و چه کسی آن را تشخیص میدهد؛ این بخش در همین متن مبهم است.
همچنین ماده به جز این حکم کلی، توضیح دیگری دربارهٔ نحوهٔ نگهداری، مسئولیت نگهدارنده یا هزینهها نمیدهد و به مادهٔ دیگری هم ارجاع نداده است.