این ماده دربارهٔ حالتی است که رأی دادگاه میگوید یک نفر باید کار مشخصی انجام دهد (نه اینکه پولی بپردازد). اگر آن شخص از انجام آن کار خودداری کند و انجام آن کار توسط فرد دیگری ممکن باشد، طلبکار دو راه دارد: میتواند با نظارت مأمور اجرا (دادورز) آن کار را به فرد دیگری بسپارد و هزینهاش را از بدهکار بخواهد، یا اینکه بدون انجام دادن کار، هزینهٔ لازم را از طریق قسمت اجرا از بدهکار مطالبه کند.
در هر دو حالت، دادگاه با بررسیهای لازم و در صورت نیاز با نظر کارشناس، مقدار هزینه را مشخص میکند. پول این هزینه و همچنین حقالزحمهٔ کارشناس، از بدهکار به همان روشی گرفته میشود که برای وصول محکومبه نقدی (یعنی طلبی که به پول است) مقرر شده است.
تبصره این ماده میگوید اگر انجام آن کار توسط شخص دیگری ممکن نباشد، موضوع مطابق مادهٔ ۷۲۹ آیین دادرسی مدنی پیش میرود؛ این تبصره فقط به آن ماده ارجاع داده و توضیحی دربارهٔ محتوای آن نداده است.