این ماده دربارهٔ حالتی است که ملکی بر اساس حکم قضایی باید تخلیه شود (خلع ید)، اما روی آن زراعت کاشته شده و در خودِ حکم مشخص نشده که تکلیف این زراعت چیست. قانون دو حالت را از هم جدا کرده است.
حالت اول: اگر زمان برداشت محصول رسیده باشد، محکومعلیه (کسی که باید ملک را تخلیه کند) باید فوراً محصول را بردارد. اگر این کار را نکند، مأمور اجرا (دادورز) خودش محصول را برداشت میکند و هزینههای این کار تا زمان تحویل محصول به محکومعلیه، از خود او گرفته میشود.
حالت دوم: اگر زمان برداشت نرسیده باشد — چه بذر روییده باشد و چه نروییده باشد — محکومله (کسی که حکم به نفع او صادر شده) دو انتخاب دارد: یا بهای زراعت را بپردازد و ملک را تصرف کند، یا ملک را تا رسیدن زمان برداشت در تصرف محکومعلیه بگذارد و در این مدت اجرتالمثل (اجارهبهای متعارف و مشابه) بگیرد. تشخیص میزان بهای زراعت و اجرتالمثل با دادگاه است و نظر دادگاه در این مورد قطعی است.