این ماده دربارهٔ حالتی است که حکم دادگاه دربارهٔ یک چیز مشخص و معین (عین معین) باشد؛ یعنی چیز مشخصی که در حکم نام برده شده، مثل یک خودروی خاص یا یک قطعه زمین معین. اگر آن چیز از بین رفته باشد یا دسترسی به آن ممکن نباشد، بهجای خود آن چیز، قیمتش گرفته میشود.
قیمت را اول خود طرفین با توافق هم تعیین میکنند؛ اگر توافق نکردند، دادگاه قیمت را تعیین میکند و بر اساس مقررات همین قانون این مبلغ از کسی که حکم علیه اوست (محکومعلیه) گرفته میشود.
همچنین اگر آن چیز قابل قیمتگذاری نباشد، کسی که حکم به نفع اوست (محکومله) میتواند برای خسارت، دعوا مطرح کند. متن ماده اشارهای به تبصره ندارد و در بخشهایی (مثل اینکه «دسترسی نباشد» یا «قابل تقویم نباشد» دقیقاً چه معنایی دارد و چه کسی آن را تشخیص میدهد) کلی و مبهم است.