این ماده میگوید اسنادی که در کشورهای خارجی تنظیم شدهاند و در آن کشورها قابل اجرا هستند، در ایران هم قابل اجرا هستند؛ اما به همان ترتیب و شرایطی که برای اجرای احکام دادگاههای خارجی در ایران تعیین شده است. این ماده خودش آن ترتیب و شرایط را نگفته، بلکه فقط ارجاع داده است.
علاوه بر آن، یک شرط اضافه هم میگذارد: نماینده سیاسی یا کنسولی ایران در کشوری که سند در آنجا تنظیم شده، باید گواهی کند که تنظیم آن سند با قوانین همان محل (کشور خارجی) مطابقت داشته است.
نکته: این ماده فقط یک حکم کلی است و جزئیات تشریفات اجرا در خودِ این متن نیامده است.