این ماده دربارهٔ حالتی است که دادرس (قاضی) از رسیدگی به یک مورد امتناع میکند. طبق این متن، دادرس پس از صدور «قرار امتناع از رسیدگی» و ذکر دلیل آن، رسیدگی به آن مورد را به دادرس یا دادرسان دیگری در همان دادگاه واگذار میکند.
اگر دادگاه به تعداد کافی دادرس نداشته باشد، پرونده را نزد «رئیس شعبه اول» میفرستد تا دادرسان تکمیل شوند یا پرونده به شعبهٔ دیگری ارجاع شود. همچنین اگر دادگاه هیچ شعبهٔ دیگری نداشته باشد، پرونده به نزدیکترین «دادگاه همعرض» (دادگاهی در همان سطح) فرستاده میشود. در پایان، صورتجلسهای تنظیم و به امضای درخواستکننده میرسد.
این ماده به «ماده ۹۱» ارجاع داده است؛ اما متن حاضر توضیح نمیدهد که آن ماده چه میگوید.