این ماده یک حکم کوتاه و کلی است: «مستثنیات دین» تا زمانی که محکومعلیه (همان کسی که حکم به پرداخت بدهی علیه او صادر شده) زنده است، جاری و برقرار میماند.
«مستثنیات دین» به اموالی گفته میشود که برای پرداخت بدهی از دایرهٔ توقیف و فروش خارجاند؛ این ماده میگوید این معافیت تا پایان عمر بدهکار ادامه دارد.
این ماده فقط همین یک جمله است و تبصرهای ندارد. متن دربارهٔ اینکه پس از فوت محکومعلیه وضعیت مستثنیات دین چه میشود چیزی نمیگوید و در همین متن به ماده یا مقررهٔ دیگری هم ارجاع نشده است.