این ماده دربارهٔ کسی است که در دعوای اصلی ادعا کرده بود توانایی پرداخت هزینهٔ دادرسی را ندارد (اعسار) و بر همین اساس از او پذیرفته شده است.
اگر همین شخص در همان دعوای اصلی برنده شود (یعنی محکومله واقع شود) و بعد از آن وضعیت مالیاش بهتر شود و دیگر «معسر» نباشد، هزینهٔ دادرسی از خودش گرفته میشود.
به زبان ساده: کسی که یک بار به دلیل نداشتن توان مالی از پرداخت هزینهٔ دادرسی معاف شده، اگر بعداً برندهٔ پرونده شود و پولدار شود، باید آن هزینه را بپردازد.