این ماده میگوید در چهار موضوع مشخص، نمیتوان مهلت قانونی را دوباره تمدید یا تجدید کرد: اعتراض به حکم غیابی، تجدیدنظرخواهی، فرجامخواهی و اعاده دادرسی. به زبان ساده، اگر مثلاً مهلت تجدیدنظرخواهی برای کسی تعیین شده باشد، معمولاً نمیتواند درخواست کند که آن مهلت دوباره از سر گرفته شود یا طولانیتر شود.
اما این ممنوعیت مطلق نیست؛ در انتهای ماده آمده «مگر در موردی که قانون تصریح کرده باشد». یعنی اگر خودِ قانون در جایی روشن گفته باشد که در آن مورد خاص تجدید مهلت ممکن است، همان استثنا اعمال میشود. این ماده خودش نمیگوید آن موارد استثنا کداماند.
نکته دیگر اینکه این ماده دربارهٔ «تجدید مهلت» است و توضیح نمیدهد که خودِ مهلتها چقدر است یا از چه زمانی شروع میشود؛ آن جزئیات در این متن نیامده است.