این ماده دربارهٔ زمانی است که مهلتهای قانونی یک کارِ دادرسی تمام شده و کسی میخواهد مهلت دوباره بگیرد. بر اساس همین متن، بعد از تمام شدن مهلتهایی که قانون تعیین کرده، دادن مهلت دوباره فقط در دو حالت مجاز است؛ آن هم به شرطی که مورد از مواردِ گفتهشده در «ماده فوق» نباشد.
حالت اول این است که در اعلام موعد (اعلام زمانِ مهلت) سهو یا خطایی رخ داده باشد. حالت دوم این است که کسی که درخواست مهلت دارد، ثابت کند که استفاده نکردن از مهلت قانونی به دلیل یکی از عذرهایی بوده که در ماده (۳۰۶) این قانون آمده است.
این ماده خودش توضیح نمیدهد که «ماده فوق» چه مواردی را گفته یا عذرهای ماده (۳۰۶) چیست؛ فقط به آنها ارجاع میدهد. پس برای دانستن محتوای آنها باید به خود آن مواد مراجعه کرد، نه به این ماده.