این ماده میگوید اگر حکمی از دادگاه صادر شده و دیگر قطعی شده باشد (یعنی راههای معمول اعتراض مثل تجدیدنظر تمام شده باشد)، در هفت حالت مشخص میتوان درخواست «اعاده دادرسی» کرد؛ یعنی از دادگاه خواست که یک بار دیگر به آن پرونده رسیدگی کند.
این هفت حالت به طور خلاصه اینهاست: ۱) حکم دربارهٔ موضوعی باشد که خواهان اصلاً آن را مطرح نکرده بود. ۲) حکم بیشتر از چیزی که خواسته شده بود صادر شده باشد. ۳) در خود حکم تناقض باشد، به این معنا که به اصول یا مواد متناقض تکیه شده باشد. ۴) حکم با حکم دیگری دربارهٔ همان دعوا و همان طرفها که پیشتر همان دادگاه صادر کرده، مغایر باشد، بدون اینکه دلیل قانونی برای این مغایرت وجود داشته باشد. ۵) طرف مقابل با حیله و تقلب کاری کرده که روی حکم دادگاه اثر گذاشته باشد. ۶) حکم بر پایهٔ اسنادی بوده که بعد از صدور حکم، جعلی بودن آنها ثابت شده است. ۷) بعد از صدور حکم، اسناد و مدارکی پیدا شود که حقانیت درخواستکننده را نشان دهد و ثابت شود این مدارک در جریان دادرسی پنهان بوده و در اختیار او نبوده است.
خودِ این ماده تبصرهای ندارد و تنها فهرست این هفت جهت را بیان میکند.