این ماده میگوید برای درخواست اعاده دادرسی (یعنی مطرح کردن دوبارهٔ یک پروندهای که رأی آن صادر شده) مهلت مشخصی وجود دارد: اگر کسی که این درخواست را میدهد در ایران زندگی میکند بیست روز، و اگر خارج از کشور زندگی میکند دو ماه وقت دارد.
زمان شروع این مهلت به نوع رأی بستگی دارد: در آرای حضوری قطعی (رأیی که طرفین در جلسه حاضر بودهاند و دیگر قابل شکایتهای بعدی نیست) مهلت از تاریخ ابلاغ رأی شمرده میشود؛ و در آرای غیابی (رأیی که بدون حضور یکی از طرفین صادر شده) از تاریخ پایان مهلت واخواهی و درخواست تجدیدنظر.
همچنین در تبصرهٔ این ماده آمده که اگر درخواستکنندهٔ اعاده دادرسی عذر موجهی داشته باشد، طبق ماده (۳۰۶) همین قانون عمل میشود؛ این ماده فقط به آن ماده ارجاع داده و خودش محتوای آن را توضیح نمیدهد.