این ماده دربارهٔ یکی از تصمیمهای دیوان عالی کشور در مرحله فرجامخواهی مدنی است. اگر رای مورد درخواست فرجام از نظر محاسبه محکوم به یا خسارات یا مشخصات طرفین دعوا و مانند اینها اشتباهی داشته باشد که به اساس رای لطمه نزند، دیوان عالی کشور آن را اصلاح میکند و رای را ابرام (تایید) مینماید.
همچنین اگر دادگاه رای را به شکل حکم صادر کرده باشد، ولی از حیث استدلال و نتیجه منطبق با قرار بوده و اشکال دیگری نداشته باشد، دیوان عالی کشور آن را قرار تلقی و تایید میکند. اگر بخشی از رای دادگاه خارج از خواسته خواهان صادر شده باشد، همان قسمت نقض بلاارجاع میشود؛ یعنی بدون ارجاع دوباره، نقض میگردد.
تبصره ماده میگوید اگر همین سهو یا اشتباه در خود رای فرجامی واقع شود، تصحیح آن با دیوان عالی کشور است.