این ماده میگوید برخی احکام، حتی اگر در ظاهر در دستههایی قرار بگیرند که در دو مادهٔ قبل (مواد پیش از این ماده) به آنها اشاره شده، قابل رسیدگی فرجامی نیستند؛ یعنی نمیتوان آنها را به دیوان عالی کشور فرستاد و درخواست بررسی دوباره کرد. در واقع این ماده فهرستی از استثناهاست.
این استثناها عبارتاند از: ۱) حکمی که بر پایهٔ اقرارِ قطعکنندهٔ دعوا در دادگاه صادر شده باشد. ۲) حکمی که بر پایهٔ نظر یک یا چند کارشناس باشد، در صورتی که طرفین کتباً توافق کرده باشند نظر آنها برایشان قطعکننده و نهایی است. ۳) حکمی که بر پایهٔ سوگندِ قطعکنندهٔ دعوا صادر شده باشد. ۴) حکمی که خودِ طرفین حق فرجامخواهی نسبت به آن را ساقط (اسقاط) کرده باشند. ۵) حکمی که دربارهٔ مسائل فرعی و جانبی دعوای اصلی صادر میشود، اگر خودِ حکم راجع به اصل دعوا قابل فرجامخواهی نباشد. ۶) حکمی که طبق قوانین خاص غیرقابل فرجامخواهی باشد.
نکته: این ماده به «دو ماده قبل» ارجاع میدهد، ولی محتوای آن مواد در همین متن نیامده است؛ همچنین این ماده تبصره ندارد. تعبیرهایی مثل «اقرار قاطع دعوا» یا «متفرعات دعوا» در همین متن توضیح داده نشده و ممکن است برای مخاطب عام مبهم باشد.