این ماده میگوید رأیهای دادگاههای تجدیدنظر استان در امور مدنی، در حالت عادی قابل فرجامخواهی نیستند؛ یعنی نمیتوان به آنها اعتراض فرجامی کرد. اما دو دسته استثنا دارد.
دسته اول، برخی احکام است: احکام مربوط به اصل نکاح و فسخ آن، طلاق، نسب، حجر و وقف. دسته دوم، برخی قرارهاست: قرار ابطال یا رد دادخواست که از دادگاه تجدیدنظر صادر شده باشد، و قرار سقوط دعوا یا عدم اهلیت یکی از طرفین دعوا. این قرارها فقط وقتی قابل فرجامخواهی هستند که اصل حکم راجع به آنها قابل رسیدگی فرجامی باشد.