این ماده دربارهٔ زمان اجرای «دستور موقت» است. دستور موقت تصمیمی است که دادگاه برای جلوگیری از خسارت یا برای وضعیت فوری صادر میکند. طبق این ماده، اصل بر این است که این دستور پس از ابلاغ (یعنی پس از اینکه به طرف مقابل رسماً اطلاع داده شد) قابل اجراست.
اما چون کار فوری است، دادگاه میتواند تعیین کند که دستور پیش از ابلاغ هم اجرا شود. یعنی دادگاه در همان دستور مینویسد که اجرای آن نیازی به صبر کردن تا زمان ابلاغ ندارد.
این متن تبصره ندارد و دربارهٔ شرایط صدور دستور موقت یا جزئیات دیگر آن چیزی نمیگوید.