این ماده دربارهٔ «دستور موقت» است؛ یعنی وقتی دادگاه پیش از رسیدگی به اصل دعوا، دستوری فوری برای جلوگیری از یک خطر یا خسارت صادر میکند. طبق این ماده، اگر در زمان صدور این دستور، هنوز دعوای اصلی مطرح نشده باشد، کسی که درخواست دستور موقت را داده باید حداکثر تا بیست روز از تاریخ صدور دستور، به دادگاه صالح مراجعه کند و دادخواست خود را بدهد.
او باید گواهی تقدیم این دادخواست را به همان دادگاهی بدهد که دستور موقت را صادر کرده است. اگر این کار را در مهلت بیست روز انجام ندهد، دادگاه صادرکنندهٔ دستور موقت، به تقاضای طرف مقابل، دستور موقت را بیاثر میکند. در متن این ماده تبصرهای ذکر نشده است.