این ماده یک نکتهٔ کوتاه ولی مهم را میگوید: اگر دادگاه در جریان یک پرونده دستور موقت صادر کند، این دستور هیچ تأثیری بر اصل دعوا ندارد. یعنی سرنوشت دعوای اصلی بهخاطر صدور یا اجرای آن دستور موقت تغییر نمیکند.
به زبان ساده، دستور موقت یک اقدام فوری و موقتی است و تصمیم نهایی دربارهٔ حق و حقوق طرفین همان چیزی است که دادگاه جداگانه و در مسیر اصلی رسیدگی مشخص میکند.